Zenuwen

  • Deloitte Nederland
  • 27 juni 2011
Deloitte

En daar ging ik dan, zenuwachtig en wel, op weg naar Amsterdam. Vandaag was immers de ontmoeting met vier jongeren van VMBO 3 van het Huygens college. Voor een periode van twaalf weken zou ik hen samen met een collega gaan coachen in “Ondernemen doe je zo”. Een prachtig project van Jinc mogelijk gemaakt door de Fair Chance Foundation van Deloitte.

Waar was ik eigenlijk zo zenuwachtig om? Omdat het voelde als terug naar school, maar dan anders. Maar goed, dat later. Vandaag een feestelijke eerste bijeenkomst. De locatie waar het festijn plaatsvond had nog het meeste weg van een in allerijl verlaten gebouw, maar dat mocht de pret niet drukken. Voordat de scholieren arriveerden, kregen de coaches-in-spé de nodige uitleg over het project. Toen was het zover. De jongeren kwamen schuifelend, sommigen quasi ongeïnteresseerd, sommigen echt niet geïnteresseerd binnen. Er werd wat geprovoceerd door een van de jongens. Op de vraag allemaal de mobieltjes uit te zetten, liet hij hem expres even te hard afgaan. Gelach alom. De toon was gezet.

Tijdens de kennismaking met ons groepje, liet een stoer doende jongen van 16 jaar met een gezonde tegenzin in de hele toestand, zijn ware gezicht even zien. Op de vraag wat hij het liefste eet, gaf hij eerst allerlei exotische gerechten door, om te eindigen met: “alles wat mijn moeder kookt”. Weg pantser. Genoeg over de kennismaking. Op naar het echte werk.

Op een dinsdagmorgen liep ik na een twee uur durende rit het schoolgebouw binnen. Een kwartier later zat ik met een kop koffie in een heuse lerarenkamer. Weer die zenuwen. In het klaslokaal aangekomen pakte ik het, de avonden daarvoor zwaar voorbereide, lesmateriaal tevoorschijn. Het was nu echt begonnen. En wat zijn het ontzettend leuke jongeren, met massa’s ideeën. Wat zijn ze onzeker, wat zijn ze ontwapenend. En ik kon ze werkelijk helpen. Ze luisterden naar mijn adviezen over het opzetten van een onderneming. Waarom welke locatie wel, welke juist niet. Waar haal je je geld vandaan? Wat moet er in een ondernemingsplan? De tijd vloog voorbij. Met enige tegenzin reed ik terug naar Rotterdam. Weg zenuwen. Hallo energie!

De volgende lessen waren aan het einde van de middag en dat had een duidelijk effect op het energiegehalte van de leerlingen. Het kostte moeite hen bij de les te krijgen, maar het lukte wel. Ze zagen het belang en bleven zelfs langer als het niet helemaal naar hun zin af was. Omdat ik het project met een collega-coach deed en we om-en-om coachten zag ik de jongeren niet iedere week. Openlijk jaloers op mijn collega als zij wel ‘mocht’.

Een tussentijdse opdracht werd gewonnen door ons groepje. Trots dat ze waren. En wij niet minder.

De weken vlogen voorbij. De lessen ook. Het bezoek aan de ondernemer ook. In geuren en kleuren kreeg ik verslag van het moment dat ze de etalage mochten herinrichten.

De dag van de slotbijeenkomst brak aan. Daar waren ze weer. De zenuwen. Alle zeven de groepen gaven vandaag immers hun eindpresentatie. Ook ons groepje. Twee jongens, twee meiden. Zomaar vier pubers waar we door Jinc en door Deloitte een band mee hebben opgebouwd. Hun presentatie was een groot succes. Ze waren die dag de beste.

Ik hoop van harte dat ik deze vier mensen een klein stapje verder heb geholpen in het ontplooien van hun talenten. Want die hebben zij zeker. Ze moeten alleen even een duwtje hebben en er in blijven geloven.
 

 

persvoorlichter | woordvoerder | Deloitte | innovatie | duurzaamheid | PR | communicatie | mama van 2 | tax | positionering

Deloitte Nederland

Solliciteren doe je zo!

  • Deloitte Nederland
  • 24 juni 2011
Naar boven